A escuridade ‚ o habitat. O anonimato a premisa. Os que anda non saben do seu fado acoden chamada, entr‚ganse no i te. E da que lasocorrer. A correspondencia da carne fa i se inprorrogable,obrig ndoos a colidir. Ent¢n proc£ranse os corpos, reb‚lanse as voces, mest£ranse as linguas. E nese transo aboiar n ata que a cadencia doreloxo o esfarele todo.
coa chegada da ma¤ muda ailuminaci¢n mais non o escenario. Tal vez se revelen as formas e se no me en os rostros, pero o argumento permanecer intacto.
nonse profana aquilo que ‚ de seu