Harrituta geratzen naiz Joxeanekin. Ikustekoa baita nola mugitzen denetxe abandonatuaren barruan. Dena dago ilun edo erdi ilunpetan, denadago zikin eta traste zaharrez beteta, dena dago geldi-geldirik etabeldurgarri... eta, hala ere, Joxean mugitzen da, han barruan, osolasai eta batere arazorik gabe, batetik bestera, bere etxeko pasilloan ibiliko balitz bezala. Eta bitartean gu denok gaude ezin ikaratuago,beldurrak zeharo harrapatuta. -Zatozte hemendik eta ez zaitezte geratu hor atzean -esan digu lasai asko, behin sarrerako atea zeharkatuondoren. Eta gu bere atzetik joan gara linternaren argi arrastoa galdu gabe.
